Kerstuitstap 2015

Zondag 27 december was het zover: JoMus kwam in Londen.  Naar deze reis had ik lang uitgekeken. We zouden immers ondergedompeld worden in de musicalcultuur van deze bruisende stad door middel van workshops en het gaan kijken naar shows.

Vandaag hadden we echter vrij en na enige organisatie trok ik er met enkele anderen op uit om Winter Wonderlandte bezoeken in Hyde park. Zonder precies te weten wat het was, trokken we er dapper heen.  We kwamen terecht op een zeer grote kermis waar verscheidene eetkraampjes waren, allemaal in onvervalste kerstsfeer. Ook was er een kleine kerstmarkt, maar verleidt door al dat lekkers lieten we deze links liggen. We maakten kennis met kerstmisvierend Londen en genoten er ten zeerste van. Later trokken we nog langs Buckingham Palace en Westminster.Om 20 uur troffen we de rest van de groep om de eerste avond gezellig af te sluiten in een pub.

 

Op maandag 29 december besloten Sofie en ik reeds vroeg de Londense straten onveilig te maken en op ons gemakje te gaan ontbijten bij Bills, een uitstekend restaurantje aan het Lyceum Theatre vlakbij Covent Garden. Aan de Thames genoten we van een mooie zonsopgang waardoor dat stevige Engelse ontbijt ons nadien extra smaakte. In de namiddag kregen we een rondleiding van Owen Smith, docent en regisseur bij JoMus maar ook rasechte Londenaar die bijzonder veel wist te vertellen over zijn thuishaven. Zo kwamen we veel te weten over de geschiedenis van de West End, maar ook een algemene rondleiding doorheen Londen mocht niet ontbreken.

Hoogtepunt van de avond was echter In the heights, een musical die we samen gingen bekijken. Het verhaal speelt zich in de Zuid-Amerikaanse buurt Washington Heights in New York waarbij de verschillende personages op drie dagen behoorlijk veel dingen meemaken. Muziek en dans zijn op salsa en hiphop geïnspireerd waardoor deze musical afwijkt van het gangbare genre. Toch kan ik de show ten zeerste aanraden. Wij waren alvast dolenthousiast na de voorstelling en extra gemotiveerd voor de workshops van de dag erna.

De avond sloten we af in een rustige ruimte van een dancing waar er bijgepraat werd met Legally Blonde-vriendinnetje Stephanie die samen met haar man Jan toevallig ook in Londen was.

De volgende dag werden we om 11 uur verwacht in het Broadway Theatre (jaja!) in Barking waar we achtereenvolgens koor, dans en drama zouden krijgen.

Tijdens koor zongen we twee nummers. Alabanza uit In the heights en Pretty girl blues uit Tales from the bad years. ‘s Ochtends vroeg was dit best een hele opgave, maar dankzij Ian Brandon klonken we al snel als echte musicalsterren.

De dansles startte in onvervalste Owenstijl: met veel zweet en gekreun. Owen is van mening dat een danser vooral over een goede conditie moet beschikken en dit hebben we gevoeld. Diegenen onder ons die doorheen het jaar ook in the Academy zitten, wisten waar ze zich aan konden verwachten, maar voor een heel aantal van de groep was het toch een klein beetje sterven. Na een pittige opwarming leerden we een korte choreo aan. Het resultaat hiervan kan op filmpje bezichtig worden.

Voor de dramaworkshop, gegeven door Emilie Beamer, waren we maar met zes, maar dit bevorderde wel de diepgang van de workshop. We leerden nadenken over hoe een personage wordt opgebouwd en hoe je als actrice dit personage wordt en niet speelt. Een zeer boeiende workshop dus.

Later die avond speelde in het theater de pantomime Snow White waar Owen ons tickets voor bezorgde. Een pantomime maakt deel uit van de Engelse kerstraditie en het was dan ook een fijne ervaring dit te kunnen meemaken. Maar hoe werkt het precies? Een pantomime of panto, zoals de Engelsen zeggen, vertrekt vanuit een bestaand sprookje en maakt hier een soort overdreven komische versie van die ook aan regels gebonden is. Zo komt de slechte altijd van dezelfde kant op en wordt zij traditioneel op boegeroep onthaald. Ook is er vaak een komische rol weggelegd voor een man die zich voor de gelegenh

Op woensdag 30 december trokken de meesten reeds huiswaarts. Mijn Eurostar vertrok echter een dag later waardoor ik ’s avonds nog naar Billy Elliot ben gaan kijken. Ook deze voorstelling kan ik alleen maar aanraden.eid als vrouw verkleedt. Bij ons werd dit Nurse Nellie die bovendien voor elke scène een ander kostuum aankreeg. De panto maakt gebruik van populaire muziek waarop dan een andere tekst wordt geschreven en alle mogelijke clichés passeren de revue. Ik heb hier dan ook ontzettend van genoten en mijn buikspieren deden later meer pijn van het lachen dan van de danswork-out.

 

Overdag werd er rustig doorheen Londen gewandeld, waarbij de trip afgesloten werd in het Theatre Cafe in Shaftesbury avenue. Hier staat alles in het teken van musical dus uiteraard konden we deze plek niet overslaan.

 

Deze Londenreis was de kers op mijn musicale jaar en ik heb er ontzettend van genoten.

Hopelijk doen we dit volgend jaar weer.