JoMus Blog

De JoMus Blog door Marie Gulickx!

 

AcadeMy 10/10/2015: terug in de tijd

Na de audities en een geweldig kennismakingsweekend is het eindelijk zover! De eerste echte AcadeMy-dag van het jaar.

Om half tien ’s ochtends stromen de eerste mensen al toe, volledig klaar om er helemaal voor te gaan. Als tegen tien uur iedereen er is, vliegen we er meteen in met een koorles van Gabriël waar we onze tanden in een Disney-medley zetten die ons op een vliegend tapijt terug meeneemt naar onze kindertijd. Ook tijdens de danssessie, gegeven door de fantastische Helen Geets, worden we terug geslingerd naar onze jongere jaren. Want niets roept meer herinneringen op dan de choreografie op We’re All In This Together van High School Musical.

Een JoMus dag in Mechelen zou natuurlijk niet compleet zijn zonder een goeie pasta. Met een iets kleiner groepje trekken we naar den Bruul, waar we nadat we eerst een dinosaurus tegen het lijf lopen, nog genieten van een lekkere lunch.

 

LME 2015

Zondag 2 augustus 2015: dag 1

“3 zakken en een slaapzak, dat moet toch wel in 1 auto geraken”, denk ik terwijl ik de koffer probeer dicht te slaan. Ik ben nog maar een autorit van 45 minuten verwijdert van wat de leukste week van deze zomer zal worden.

Na de eerste acteer-, zang-, dans- en koorlessen en de eerste kennismakingen begin ik me echt al thuis te voelen hier in Malle. Ik zit in een geweldige groep die bomvol zit met talent en energie en ik twijfel er niet aan dat we met deze fantastische mensen een spetterende show zullen neerzetten.

Dinsdag 4 augustus 2015: dag 3

Wat vliegt de tijd hier toch! Het lijkt nog maar een uurtje geleden dat ik overladen met zakken door de voordeur van het vormingscentrum stapte. Ondertussen hebben we al enkele koornummers aangeleerd, een choreografie afgemaakt en zijn er al verschillende persoonlijkheden tot leven gekomen in de talloze situaties die we hebben geïmproviseerd.

Nu dat de eerste spierpijn van Owens workouts voorbij is, spenderen we al onze vrije tijd aan het perfectioneren van onze acts die we in onze spetterende eindshow zullen opvoeren. Maar ook in de privé zanglessen wordt er al vooruitgang geboekt! Overal in het gebouw hoor je stemmen die van dag op dag steeds beter worden en zie je mensen die beetje bij beetje uitgroeien tot echte musicalsterren.

Vrijdag 7 augustus 2015: dag 6

Eindelijk plof ik na een zware dag neer op mijn bed. De hele voormiddag hebben we besteed aan het voorbereiden van de klasconcerten om aan elk van onze ouders te laten zien hoeveel we deze week hebben bijgeleerd. En de namiddag hebben we volledig gevuld met het voorbereiden en repeteren van onze show. We hebben elke act een paar keer overlopen en het zag er nu al goed uit.

Vanavond is de eerste doorloop van het hele optreden: een start en stop waarbij we de laatste puntjes op de i zetten. Ik kan niet wachten om het eindresultaat aan familie en vrienden te laten zien, maar langs de andere kant betekent dat ook dat we afscheid moeten nemen van deze veel te korte week en alle mensen die deze week zo geweldig hebben gemaakt.

Zaterdag 8 augustus 2015: dag 7

Met toch wel een heel klein beetje verdriet trekken we onze kamerdeur achter ons dicht. Onze thuis van de voorbije zeven dagen zullen we nog heel erg gaan missen. Maar veel tijd om daaraan te denken is er echter niet: al van ’s ochtends vroeg staan we op de planken om de show nog een paar keer volledig door te lopen. En dan is het moment eindelijk daar! Nog snel een laatste groepsknuffel en dan trekken we in kleinere groepjes naar aparte lokalen waar we onze individuele klasconcerten hebben. Iedereen krijgt een moment in de spotlight en het is duidelijk dat er deze week heel wat talent werd ontdekt en dat iedereen iets heeft voorgebracht waar hij of zij trots op mag zijn.

Na de klasconcerten is het een beetje hectisch om op tijd klaar te geraken voor de grote eindshow, maar wanneer de eerste klanken van het openingsnummer “Seventeen” door de zaal weerklinken is dat allemaal snel vergeten. Twee uur lang geeft iedereen het beste van zichzelf en dat is duidelijk. Het applaus dat er na de laatste buiging door de zaal galmt, blijft nog lang bij me hangen.

Ik zal nog lang blijven terugdenken aan deze week en wat ik hier allemaal heb geleerd. Het blijft me elke keer weer verbazen hoe een gezamenlijke passie zoveel mensen kan samenbrengen en zoveel onvergetelijke herinneringen kan creëren.